Φαεσφόρος
Ἐν ἀρχῇ τρεῖς ἦσαν ἀδελφοὶ, οἳ φόβον Ἄρδνης καὶ βάρος εἶχον ἴχνος ὑπὸ σήματι τοῦ μεγάλου «Οὐ», ἔνθα τό γε πατρῷον μυθοῦ ἀρθροῦται ἠρέμα.
Ἴδε τὸν πρῶτον, οὗ τοὔνομα γράφεται ὧδε· Οὐ-Ὕ-Πο, μέγα, μικρόν, μέγα, σὺν τῷ πῇ καὶ μικρῷ ὁ· οὐκ ἄλλος τις ἀλλ᾽ ἢ ἐγὼ αὐτός.
Ὁ δὲ δεύτερος Ὄουου ! ἐκαλεῖτο, σκιά τις φεύγουσα καὶ μολπὴ παρατρέχουσα, ἐν ᾧ ὁ τρίτος οὐκ ἦν τοῦδε τοῦ κοινοῦ κόσμου, φέρων τὰ κωφὰ λείψανα ἄλλης γραμματικῆς, μεταξὺ τῶν τοῦ θείου Παύλου σιωπῶν καὶ τῶν ἐν σταθμοῖς ἀπορρήτων, ἔνθα ἡ μνήμη γράφεται τε καὶ τρέφεται.
Ἦν γὰρ ὁ ἄριστος ἡμῶν, καί μοι, ὅταν αὐτὸν ἐνθυμῶμαι, πολλὰς γίγνεται ἡ ψυχὴ κίνησις· διεφθάρη γὰρ ὑπὸ ἀπήνης πληγείς, ἐν αἰδοῖ καὶ σιωπῇ, τῇ ἐσχάτῃ τοῦ Δεκεμβρίου μηνὸς ἡμέρᾳ, ἐν ἔτει χιλιοστῷ ἐνακοσιοστῷ ἑβδομηκοστῷ ἐνάτῳ, τῆς παιδικῆς ἡλικίας τὸ βιβλίον ἀείποτε κλείσας, ἐν ᾧ ἡ ἡβητικὴ ἡλικία ἀνέθορεν τῇ πρώτῃ τοῦ Ἰανουαρίου μηνὸς, ἔτει ὀγδοηκοστῷ, μεσούσης νυκτὸς καὶ δευτέρῳ μορίου χρόνου· καὶ ὅταν αὐτὸν μνημονεύω, τὰ γράμματα μείζονα γίγνεται, ἴσως δὲ καὶ ἀτεχνέστερα τῶν ἡμετέρων.
Ἴδε τὴν τριλογίαν τῇ μουσικῇ συναρμοσμένην, τῶν ὀνομάτων ἀναθρόων ὥσπερ ἀοιδὴ θέλγουσ’· Οὐούπο, Ὄουου, καὶ Οὐ-Ποποποποποπο, ἣν ἡ φιλοφροσύνη συντέμνει εἰς τὸ τερπνὸν Οὐπουποπο.
Εἴδωλόν ἐστι παιδίου τινὸς μικροῦ, ὄμμασι τηλοῦ ἀποδερκομένου, ἀφῃρημένης υἱοθεσίας ἐπ᾽ ἄκρων τῶν ὁδῶν, ἔνθα αἱ τοῦ κόσμου βάσανοι καὶ αἱ σκιαὶ κλῇθρον ἔθεντο φωτεινῆς ἑστίας.
Καὶ τότε ἡ ποίησις ἀγείρει τὰ τῆς ὁδῶν ἠχήματα, σφραγὶς ἐσχάτη ἣ τηρεῖ ἄνωθεν, Sông sông sản xung chị chị ạ.
Les coordonnées facultatives servent uniquement à répondre au message.